‘Zorg dichterbij de burger’, dat is het adagium van Rutte II. De gemeenten, waaronder de veiligheidsregio Kennemerland, hebben dit onverkort overgenomen. Dus ook de gemeente Haarlem. 

Dat adagium klinkt alsof alles anders moet. Dat men gelooft dat deze visie op Zorg vernieuwend en spraakmakend is.

  

‘Zorg dichterbij de burger’. Een paar maanden geleden brachten de gemeenten in het Kennemer Theater in Beverwijk de verschillende instellingen op het gebied van jeugdzorg, maatschappelijke opvang, beschermd wonen en het Algemeen Maatschappelijk Werk op de hoogte van de ‘nieuwe’ visie op Zorg.

  

Deze ogenschijnlijk nieuwe visie op hulpverlening en zorg werd gerelateerd aan de overheveling van de AWBZ-gelden - en op termijn de Jeugdzorg – van het Rijk naar de gemeenten. Het enthousiasme bij de ambtenaren en hun projectleiders vierde hoogtij, alsof het ei van Columbus was uitgevonden.

Maar wat is er nu zo anders…?

  

De terminologie die gebezigd wordt is: meer verantwoordelijkheid en zelfregie, zelf oplossen, kansen benutten, zoveel als mogelijk op eigen kracht, onderlinge zorg, ondersteuning uit het eigen netwerk, etc. etc.

Wat is er zo anders?

  

Tegelijkertijd vindt men de ondersteuning te veel gericht op het individu en niet op het sociale systeem. De focus zou te veel liggen op beperkingen en problemen en te weinig op mogelijkheden en talenten.

Maar is dat wel zo?

  

Professionals moeten niet overnemen maar actief volgen en begeleiden, het aanspreken op eigen krachten het helpen activeren van een sociaal netwerk. Maatwerk vereist een individuele benadering.

Wat is er zo anders?

  

De Verzorgingsstaat is te duur; we spreken vanaf nu alleen nog over een Participatiesamenleving waarin jij verantwoordelijk bent voor jouw eigen leven, voor je eigen inkomen, voor je eigen gezondheid, voor een leefbare buurt, etc. etc.

Wat is er zo anders?

  

Nee! Wat wel anders is: dat er minder geld te besteden is voor de Zorg in brede zin. Dat een overheveling van Zorg van het Rijk naar gemeenten bijna altijd gepaard gaat met (forse) bezuinigingen. Dat het altijd anders moet: veel beter, maar wel met veel minder.

  

Dat is wat er zo anders is.

  

I.L.